قسمتى دوم از آن وصيت است : 2 و ( پس از من ) حسن ابن علىّ سفارش مرا انجام مىدهد ( وصىّ من است ) از مال و دارائيم بطور شايسته ( طبق دستور شرع در نيازمنديهاى خود ) صرف مىكند ، و به مستحقّين و سزاواران مى بخشد ، و اگر براى حسن پيشآمدى نمود ( از دنيا رفت ) و حسين زنده است وصىّ من بعد از حسن او است ، و سفارشم را مانند او انجام مىدهد . 3 و براى دو پسر فاطمه ( حسن و حسين عليهما السّلام ) از بخشش علىّ ( عليه السّلام ) آن مى باشد كه براى سائر پسران عليه است ( از دارائى من به همان مقدار كه به ديگر برادران مى دهند بردارند ) و اينكه تصدّى اين كار را بد و پسر فاطمه دادم براى بدست آوردن خوشنودى خدا و تقرّب به پيغمبر اكرم و پاس احترام او و شرافت خويشاوندى با آن حضرت است . 4 و ( امام عليه السّلام ) شرط مىكند با آنكه تصدّى اين مال را به او داده ( حسن عليه السّلام ) اينكه اين مال را به همان طورى كه هست باقى بگذارد ( نفروشد ) و ميوهء آن را در آنچه به آن مأمور گشته و راه نموده شده است صرف نمايد ، و شرط مىكند كه نهالى از زاده‌هاى درخت خرماى اين دهها را نفروشد تا اينكه از جهت روييدن نخلها زمين آن دهها مشتبه شود ( انبوهى درخت بيننده را به گمان اندازد كه اين زمين غير از زمينى است كه پيشتر ديده ) . 5 و هر يك از كنيزانم را كه با آنها همبستر بودم و فرزندى آورده يا بار دار باشد آن كنيز به فرزندش واگذار مىشود و از جملهء نصيب و بهرهء او است ( أمّ ولد يعنى كنيز فرزند دار به بهاى وقت به فرزندش واگذار مىشود ، و چون كنيز به فرزندش واگذار شده آزاد مى گردد ) و اگر فرزند آن كنيز بميرد و خود او